ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕΙΑ 2023 – ΡΑΦΗΝΑ 2/9 και 3/9 - ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΠΟΔ/ΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

[Στάθης Δημητρακός]

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕΙΑ 2023 – ΡΑΦΗΝΑ 2/9 και 3/9
ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ
Στάθης Δημητρακός
Βασίλης Σακελλαρίδης

Κάθε χρόνο το ποδοσφαιρικό τουρνουά "ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕΙΑ" αποτελεί ένα σημαντικό γεγονός για την πόλη της Ραφήνας. Ένα γεγονός αθλητικό, κοινωνικό, πολιτιστικό.

Ομάδες με μικρασιατική καταγωγή έρχονται κάθε χρόνο στη Ραφήνα για να τιμήσουν τη μνήμη του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης, τη μνήμη όλων αυτών αυτών των ανθρώπων που ξεριζώθηκαν για πάντα από τις εστίες τους, τη μνήμη των χαμένων αυτών πατρίδων.

Φέτος 2/9 και 3/9 συμμετέχουν:  Ένα σωματείο με καταγωγή από τη Σμύρνη (ο Πανιώνιος Γ.Σ.Σ.), ένα σωματείο με καταγωγή από την Ερυθραία (ο Α.Ο. «Μίμας» Μικρασιατική Νέο Μελί Μεγάρων),  ένα σωματείο από τον Πόντο (ο Α.Σ. Ποντίων Δραπετσώνας) και ένα σωματείο από τη Βιθυνία (ο Α.Ο.Τρίγλιας Ραφήνας) που φιλοξενεί το τουρνουά στη Ραφήνα.

Ας τα πιάσουμε ξανά το νήμα της μνήμης για να θυμηθούμε τι κρύβουν όλα αυτά τα ονόματα και όλοι αυτοί οι τόποι ....
Η πρώτη ενότητα του αφιερώματος αναφέρεται στον Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο, η δεύτερη ενότητα στους τόπους των αλησμόνητων πατρίδων του ελληνισμού, και η τρίτη ενότητα, στις ομάδες που συμμετέχουν στο τουρνουά και οι προσφυγικοί συνοικισμοί που είχαν την έδρα τους οι ομάδες αυτές.

Α – Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ XΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 
Xρυσόστομος Σμύρνης (κατά κόσμον Χρυσόστομος Καλαφάτης 1867-1922): Ο Τριγλιανος Δεσπότης,ο  Άγιος του Μικρασιάτικου Ελληνισμού, ο Εθνομάρτυρας. Στην συνείδηση των Μικρασιατών πήρε τη θέση Εθνάρχη και Ήρωα. Γεννήθηκε στην Τρίγλια της Προποντίδας της Μ. Ασίας, πολίχνη 6.500- 7.000 κατοίκων. Ήταν το δεύτερο παιδί πολυμελούς οικογένειας. Διακρίθηκε στο Σχολείο της πατρίδας για την φιλομάθεια και την απόδοσή του στα μαθήματα.
Σε ηλικία 17 χρονών γράφτηκε στη ιστορική Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το 1891 αποφοίτησε με άριστα και χειροτονήθηκε αμέσως διάκονος από το Μητροπολίτη Μυτιλήνης Κωνσταντίνο. Αργότερα όταν ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης ανέλαβε την Μητρόπολη Εφέσου τον πήρε μαζί του. Από τα πρώτα βήματα της ιερατικής καριέρας του αναδείχθηκε εξαίρετος θεολόγος, συγγραφέας εκκλησιαστικών θεμάτων και ρήτορας. Το 1897 ο Μητροπολίτης Εφέσου εκλέχτηκε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ο Χρυσόστομος τον ακολούθησε στον Οικουμενικό θρόνο, όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Ανέλαβε αμέσως το λειτούργημα του Μεγάλου Πρωτοσύγκελου. Από τη θέση αυτή εργάστηκε αποφασιστικά για την περάτωση του ανανεωτικού έργου –εκκλησιαστικού και εκπαιδευτικού- που επιχείρησε ο νέος Πατριάρχης. Το 1901 ο Πατριάρχης Κωνσταντίνος ο Ε' παραιτήθηκε και στον πατριαρχικό θρόνο ανήλθε για δεύτερη φορά ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ'. Ο Χρυσόστομος σκέφτηκε να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Ο Ιωακείμ Γ' τον παρότρυνε να παραμείνει στη θέση του και να συνεχίσει το έργο του, αναγνωρίζοντας τις ικανότητές του.

Το 1902 η Ιερά Σύνοδος τον εξέλεξε παμψηφεί στη χηρεύουσα Μητρόπολη Δράμας. Τον χειροτόνησε ο ίδιος ο Πατριάρχης σε Επίσκοπο, στα 35 του χρόνια. Το Ιούλιο του 1902 έφθασε στη Δράμα και ο λαός τον υποδέχθηκε με μεγάλο ενθουσιασμό. Η Δράμα και η περιοχή της (1902) ήταν μια φτωχή τουρκοκρατούμενη επαρχία στην οποία οργίαζε η προπαγάνδα της βουλγάρικης εξαρχίας και η καταπίεση από το βουλγαρικό κομιτάτο. Ο Χρυσόστομος στη Δράμα επιτέλεσε εθνικό, εκκλησιαστικό και κοινωνικό έργο. Η δράση του αυτή τον έκανε γνωστό και δημοφιλή ανά το πανελλήνιο.
Κάτω από την πίεση της Υψηλής Πύλης, το Πατριαρχείο αναγκάστηκε να ανακαλέσει τον Χρυσόστομο και ο ίδιος πήγε υπό καθεστώς εξορίας στη γενέτειρά του Τρίγλια (1907). Ξαναγύρισε στην Δράμα  το 1908, όπου η πολεμική των Τούρκων εναντίον του συνεχίστηκε και τελικά υποχρεώθηκε μετά από 6 μήνες να ξαναεξοριστεί στην Τρίγλια.  Στην Τρίγλια  κατά το διάστημα των δύο εξοριών του  εμψύχωνε τους πατριώτες του στη δημιουργία κοινωφελών έργων. Στη μικρή πόλη της Προποντίδας έγιναν κοινωφελή έργα. Δεσπόζει σ 'αυτή μέχρι σήμερα το πρόσφατα ανακαινισμένο θαυμάσιο και μεγαλοπρεπές κτίριο του Σχολείου.

         
Το Μάρτιο του 1910 εξελέγη Μητροπολίτης Σμύρνης. Έφθασε στη Σμύρνη το Μάιο του 1910. Ο λαός της Σμύρνης τον υποδέχθηκε με μεγάλο ενθουσιασμό. Στη Σμύρνη άρχισε έναν τιτάνιο αγώνα υπέρ του ελληνικού έθνους και της χριστιανοσύνης. Πριν την κήρυξη του Α' Παγκοσμίου πολέμου, κατά τη διάρκεια των βιαιοτήτων των Νεότουρκων, ενάντια στον ελληνικό πληθυσμό της περιοχής στάθηκε επικεφαλής των Ελλήνων. Το θάρρος του και η επιμονή του που αντιμετώπισε τις Τούρκικες βιοπραγίες είχαν σαν αποτέλεσμα την αποπομπή του από την Σμύρνη τον Αύγουστο του 1914 και την εξορία του στην Κωνσταντινούπολη. Το 1918 με την ανακωχή του Α' Παγκοσμίου πολέμου γύρισε στην Σμύρνη. Συνδέθηκε με την ιστορία της πόλης μέχρι το 1922, όταν άρχισε η υποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων. Το Μικρασιατικό μέτωπο κατέρρευσε, οι Τούρκοι μπήκαν στην Σμύρνη, η Σμύρνη καταστράφηκε. Αρνήθηκε την πρόταση του αρχιεπισκόπου των καθολικών να εγκαταλείψει την Σμύρνη. Έμεινε κοντά στο ποίμνιό του δεν δέχθηκε να φύγει.
Έμεινε  στο πλευρό των καταδιωγμένων Ελλήνων, μέχρι το τέλος του. Βασανίστηκε και θανατώθηκε από τον Τούρκικο όχλο (Σάββατο 27 Αυγούστου 1922).
Το 1993 ανακηρύχθηκε  Άγιος της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
 
Χρυσόστομος
[. . . . . . . . . . . . . . . . . . .  . . . . . . .  . . . . . . . . . . . ... . . . . . . . . . .]
        Μα δεν της φτάνει της ζωής κυρίαρχη στον αιώνα
        να ζη, αν το βλέμμα της δεν πάει βαθιά, πέρα από κείνη,
        πορφυρογέννητη Ψυχή, του ιδανικού κορώνα,
        των επιγείων καταφρονήτρα υπέρτατη, Αγιωσύνη!
 
        Εσύ δεν άκουες τη φωνή που έλεγε πέρνα! σώσου!
        θύμα και σώστης, όλα εσύ, και αμνός ο Ποιμενάρχης,
        και με τη Σμύρνη σου μαζί κι απάνου απ' το λαό σου
        και στης ιδέας τους ουρανούς – δεν πέρασες – υπάρχεις.
[. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .]
*Από την ποιητική συλλογή του Εθνικού ποιητή Κωστή Παλαμά «Περάσματα και χαιρετισμοί » Αθήνα 1931, δυο στροφές από το ποίημα «Χρυσόστομος». Το ποίημα είναι αφιερωμένο στον Σ. Λοβέρδο που έγραψε το χρονικό του.
("Ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος ''

Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ, Η ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ
https://www.triglianoi.gr/index.php?topic=1495.0

Β-ΤΟΠΟΙ ΤΩΝ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΩΝ ΠΑΤΡΙΔΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΤΟΥ ΤΟΥΡΝΟΥΑ

Η ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ
 
Charles Félix Marie Μικρα Ασία 1850
Μικρά Ασία: Η χερσόνησος της Δυτικής  Ασίας. Ορίζεται (βρέχεται) Βόρεια με τον Εύξεινο Πόντο, τον Βόσπορο, την Προποντίδα και τον Ελλήσποντο, Δυτικά με το Αιγαίο, Νότια με τη Μεσόγειο θάλασσα. Ανατολικά δεν υπάρχει φυσικό όριο, αλλά μπορούμε να ορίσουμε τα σημερινα ανατολικά σύνορα της τουρκικής επικράτειας. Στο δυτικό άκρο της σχεδόν αγγίζει την ευρωπαϊκή ήπειρο από την οποία χωρίζεται μόνο από τα στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων (Ελλήσποντος). Το μέγιστο μήκος της είναι πάνω από 1000 χιλιόμετρα και το μέγιστο πλάτος πάνω από 500 χιλιόμετρα.
Στους αρχαίους χρόνους η Μικρά Ασία περιλάμβανε τις εξής χώρες:
Στα Βόρεια τον Πόντο, την Παφλαγονία και την Βιθυνία.
Στα Δυτικά την Μυσία, την Αιολίδα, την Ιωνία, την Λυδία και την Καρία.
Στα Νότια την Λυκία, την Πισιδία, την Παμφυλία και την Κιλικία.
Στο Κέντρο την Φρυγία, την Ταυρία, την Γαλατία και την Καππαδοκία.
Ο όρος Μικρά Ασία γίνεται ιδιαίτερα γνωστός στους Ρωμαϊκούς χρόνους (Asia Minor). Στη Βυζαντινή περίοδο αναφέρεται ως Μικρά Ασία και ως Ανατολή. Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι γνωστή ως Ανατολία.
Το 1919-1922 ένα μεγάλο μέρος της καταλήφθηκε από τον Ελληνικό Στρατό (Μικρασιατική Εκστρατεία). Ακολούθησε η Μικρασιατική Καταστροφή που είχε ως αποτέλεσμα την εκδίωξη των Ελλήνων που κατοικούσαν εκεί από αιώνες (περισσότεροι από 1.500.000 άνθρωποι).

Η ΙΩΝΙΑ
 
Χάρτης Ιωνίας. Πηγή tovima.gr
Ιωνία: Ονομασία της περιοχής της Δυτικής ακτής της Μικράς Ασίας που εκτεινόταν μεταξύ των πόλεων Μιλήτου και Φώκαιας και που την κατοικούσαν Ίωνες. Οι Ίωνες ήταν μεγάλος κλάδος της ελληνικής φυλής που κατάγονταν σύμφωνα με τον μύθο από τον Ίωνα, γιο του Έλληνα. Οι Ίωνες κατοικούσαν αρχικά στα βορειοδυτικά παράλια της Πελοποννήσου, στην Εύβοια και στην Αττική. Η Ιωνία αποικήθηκε από τον 11ο έως τον 9ο αιώνα από τους Ίωνες που διώχτηκαν  από την κυρίως Ελλάδα με την κάθοδο των Δωριέων  και ίδρυσαν σ΄ αυτήν πόλεις. Οι μεγαλύτερες και σπουδαιότερες πόλεις αποτέλεσαν την περίφημη Ιωνική Δωδεκάπολη: Φώκαια, Ερυθρές, Κλαζομενές, Τέως , Έφεσος, Μίλητος, Μυούς, Πριήνη, Χίος, Σάμος και αργότερα η Σμύρνη.

Οι πόλεις της Ιωνίας είχαν συνάψει συμμαχία και τις έδενε θρησκευτικός δεσμός , το «κοινόν ιερόν Πανιώνιον», κοντά στη Μυκάλη. Οι Ιωνικές πόλεις χτισμένες σε εύφορες περιοχές απέκτησαν πολύ γρήγορα σημαντικό πλούτο. Οι πόλεις με την σειρά τους από τον 8ο έως τον 7ο αιώνα π.Χ. άρχισαν να ιδρύουν αποικίες στα παράλια του Ευξείνου Πόντου, της Σικελίας, της Κάτω Ιταλίας, της Εύβοιας και της Χαλκιδικής.
Η οικονομική άνθιση είχε ως αποτέλεσμα την παράλληλη ανάπτυξη του πολιτισμού. Αναπτύχθηκε η φιλοσοφία, η ποίηση και η τέχνη. Η Ιωνία είναι πατρίδα του Ομήρου.

Στις ιωνικές πόλεις κατά τον 7ο-6ο και 5ο αιώνα καλλιεργήθηκε φιλοσοφική σκέψη, η οποία ονομάστηκε «Ιωνική Σχολή». Θεμελιωτές της ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξιμένης, ο Ηράκλειτος, ο Εμπεδοκλής, ο Αναξαγόρας, ο Λεύκιππος, ο Δημόκριτος κ.α. Επιπλέον αναπτύχθηκε ιδιαίτερος αρχιτεκτονικός ρυθμός, ο «ιωνικός ρυθμός», με χάρη και κομψότητα. Τον 6ο π.Χ. αιώνα η Ιωνία υποτάχθηκε στους Λύδους και αργότερα στους Πέρσες με σχετική αυτονομία. Το 499 π.Χ. οι Ιωνικές πόλεις επαναστάτησαν. Η Ιωνική Επανάσταση στάθηκε αφορμή των Περσικών πολέμων. Μετά τις νίκες των Ελλήνων, ελευθερώθηκαν από τους Πέρσες και εντάχθηκαν στη συμμαχία της Δήλου, αλλά με την Ανταλκίδειο Ειρήνη (387 π.Χ.) πέρασαν πάλι στην περσική κυριαρχία. Αργότερα, η Ιωνία πέρασε στην ηγεμονία των Μακεδόνων (Μέγας Αλέξανδρος –Διάδοχοι) 3ος-4ος αιώνας, ενώ τον 2ο αιώνα πέρασε στην εξουσία των Ρωμαίων. Απετέλεσε τμήμα της βυζαντινής αυτοκρατορίας, καταλήφθηκε από τους Τούρκους. Μέχρι το 1922 γνώρισε μεγάλη οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ακμή, βασιζόμενη στον ελληνικό πληθυσμό. Από τη λέξη Ιωνία προέρχεται η τουρκική λέξη «Γιουνάν» που σημαίνει Έλληνες.

Η ΣΜΥΡΝΗ
Σμύρνη: Παραλιακή μεγάλη πόλη της δυτικής Μ. Ασίας (Τουρκικά Izmir, από το «εις Σμύρνην», Ιζμιρ).Η Σμύρνη ιδρύθηκε το 3000 π.Χ, ενώ η ιστορία της αρχίζει στα 1000 π.Χ., όταν οι Αιολείς από την Κύμη πήραν την Σμύρνη,  έδιωξαν τους Ίωνες κατοίκους της και την περιέλαβαν στις αιολικές πόλεις για 300 χρόνια περίπου.  Γύρω στα 688 π.Χ. οι Ίωνες ξαναπήραν την Σμύρνη και την ένταξαν στην Ιωνική Δωδεκάπολη. Αργότερα, οι Λύδοι κατέκτησαν την Σμύρνη και έπειτα η πόλη υποδουλώθηκε στους Πέρσες, όπως οι άλλες ιωνικές πόλεις. Ο Μ. Αλέξανδρος έκτισε νέα πόλη κοντά στην παλιά, εκεί που είναι σήμερα η Σμύρνη. Η νέα πόλη διακοσμήθηκε από τους διάδοχούς του, Αντίγονο και Λυσίμαχο και γρήγορα έγινε σημαντικό εμπορικό και πνευματικό κέντρο. Πέρασε στην κατοχή των Ρωμαίων.
Κατά τα πρώτα χριστιανικά χρόνια ήταν μια από τις επτά εκκλησίες της Αποκαλύψεως. Ο δεύτερος επίσκοπός της Πολύκαρπος, είχε μάλιστα μαρτυρικό θάνατο. Το 378 μ.Χ. καταστράφηκε από τον Μάρκο Αυρήλιο. Συνέχισε η άνθησή της και στα βυζαντινά χρόνια.
Οι περιπέτειες της Σμύρνης αρχίζουν κυρίως από τον 14ο αιώνα. Οι Τούρκοι, οι Ιωαννίτες ιππότες της Ρόδου, ο Ταμερλάνος (1402μΧ) έγιναν κύριοί της, ωσότου οι Τούρκοι την κυρίευσαν οριστικά μετά την αποχώρηση του Ταμερλάνου. Οι Έλληνες της Σμύρνης υπέστησαν σφαγές από τον τούρκικο όχλο (1770,1777,1821) και τρομερές καταστροφές. Παρόλα αυτά η πόλη εξακολουθούσε να ακμάζει έως το 1922, ως ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα του Ελληνισμού, τόσο που οι Τούρκοι την ονόμασαν «Γκιαούρ Ιζμιρ», δηλαδή η «Σμύρνη των Απίστων». Μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή, η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Έλληνες. Υπήρχαν μεγάλα ελληνικά σχολεία, όπως η Ευαγγελική Σχολή, νοσοκομεία, ορθόδοξες εκκλησίες (Μητρόπολη η Αγία Φωτεινή), ιδρύματα, σύλλογοι, αθλητικά σωματεία (Πανιώνιος, Απόλλων). Στην περίοδο 1919-1922 ήταν υπό ελληνική κατοχή. Με την Μικρασιατική καταστροφή, ένα μεγάλο μέρος της καταστράφηκε από πυρκαγιά. Ο ελληνικός πληθυσμός ξεριζώθηκε. 

Ο ΠΟΝΤΟΣ
 
Χάρτης Πόντου από http://www.digital-in.info/nigdi/index.php/arthra-anartiseis/pontos/item/469-xartes

Πόντος: Η περιοχή των παραλίων της Μ.Ασίας που βρέχεται από τον Εύξεινο Πόντο (Μαύρη Θάλασσα).
Μεταξύ του Πόντου και της κυρίως Ελλάδας υπήρξε από τους αρχαιότατους χρόνους επικοινωνία. Την επικοινωνία αυτή της κυρίως Ελλάδας με τις χώρες του Πόντου από τους προϊστορικούς χρόνους  μας την δείχνουν οι Ελληνικοί μύθοι όπως των Αργοναυτών, Μήδειας κ.α. Από τον 7ο – 6ο – 5ο αιώνα π.Χ. η χώρες του Εύξεινου Πόντου επέσυραν την προσοχή των Ελλήνων.

Ιδρύθηκαν αποικίες από τους Μιλήσιους κυρίως, αλλά και από άλλες Ελληνικές πόλεις (Ηράκλεια, Σινώπη, Αμισός, Οινόη, Κοτύωρα, Κερασούς, Τρίπολης, Τραπεζούς, Ριζούς, Οφιούς, Αθήναι).

Οι αποικίες ιδρύθηκαν κυρίως στις μεσημβρινές και ανατολικές ακτές του Ευξείνου Πόντου. Στην ενδοχώρα κατοικούσαν εγχώριοι λαοί
(Λαζοί, Κολχοί, Σόνοι, Μάκρονες, Καππαδόκες κ.α) Οι λαοί της ενδοχώρας υποτάχθηκαν στους Πέρσες όταν κυριάρχησαν στην Μικρά Ασία.

Τον 4ο π.Χ. αιώνα ιδρύθηκε το βασίλειο (κράτος) του Πόντου το οποίο έγινε ισχυρό και δοξάστηκε επί της βασιλείας του Μιθριδάτη του ΣΤ΄ Ευπάτορα (120-65 π.Χ.) ο οποίος κατέκτησε όλη την Μικρά Ασία. Το 65π.Χ. ο βασιλιάς του κράτους Μιθριδάτης ΣΤ΄ ηττήθηκε από το Πομπίο και ο Πόντος έγινε επαρχία του Ρωμαϊκού κράτους.

Ο χριστιανισμός επικράτησε μεταξύ 2ου – 4ου αιώνα. Στους Βυζαντινούς χρόνους απετέλεσε επαρχία του Βυζαντινού κράτους και είχε μεγάλη διοικητική αυτονομία. Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως από τους Λατίνους (1204) ιδρύθηκε η αυτοκρατορία του Πόντου ή αυτοκρατορία της Τραπεζούντας ( 1204-1461) από τους Κομνηνούς. Τότε ο Πόντος ήταν  σε μεγάλη ακμή. Από το 1461 κυριάρχησαν οι Τούρκοι .Από τα μέσα  του 19ου αιώνα, ο Πόντος αναπτύχθηκε οικονομικά και πολιτιστικά .Μετά την  Μικρασιατική καταστροφή , οι Έλληνες κάτοικοι του Πόντου, οι Πόντιοι,  κατέφυγαν  πρόσφυγες στην Ελλάδα και την τότε ΕΣΣΔ.

Οι Πόντιοι διακρίνονται για την εργατικότητά τους, για το ιδιότυπο γλωσσικό τους ιδίωμα, τους χορούς, τα τραγούδια τους, την ποντιακή λύρα, τις λαϊκές ενδυμασίες, την μεγάλη τιμή που αποδίδουν προς την Παναγία του Σουμελά. και γενικά,  για την προσήλωσή τους στις παραδόσεις.   


Η ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ  ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΙΑΣ


Η χερσόνησος της Ερυθραίας. Πηγή : https://inkomotini.news/vid-agie-mou-panteleimona-paradosiako-tragoudi-erithraias-mikras-asias/
Ερυθραία : Χερσόνησος της Ιωνίας της Μικράς Ασίας στο Αιγαίο πέλαγος, απέναντι από τη Χίο, που περικλείει  από τη μια μεριά τον κόλπο της Σμύρνης, τον οποίο χωρίζει από τον κόλπο της Εφέσου . Στην αρχαιότητα άκμασαν εκεί σημαντικές Ελληνικές πόλεις: Ερυθρές, Κλαζομενές ς, Τέως, Λέβεδος, Κολοφώνας. Πήρε το όνομά της από την αρχαία πόλη Ερυθρές που βρισκόταν στη δυτική ακτή της χερσονήσου Η περιοχή αυτή πριν την Μικρασιατική καταστροφή είχε συμπαγή ελληνικό πληθυσμό και πόλεις όπως Λυθρί, Βούρλα, Αλάτσατα, Σισβαρι, Καραμπουρνα, Αγία Παρασκευή, Κάτω Παναγιά,  Μελί, Τσεσμές (Κρήνη) κ.α.
 
ΤΟ ΜΕΛΙ ΤΗΣ  ΕΡΥΘΡΑΙΑΣ Μ. ΑΣΙΑΣ
Το Μελί Ερυθραίας ήταν χωριό στη μεγάλη χερσόνησο της Ερυθραίας της Μ. Ασίας. Ήταν απέναντι από την Χίο, στη μικρή χερσόνησο του Καράμπουρνου. Στα βορειοδυτικά της χερσονήσου του Καράμπουρνου υψώνεται το ορεινό συγκρότημα που ονομάζεται από την αρχαιότητα ο Μίμας (Μποζ- Νταγ) με υψόμετρο 1190 μ. Το Μελί  ήταν ελληνικότατο χωριό. Ιδρύθηκε από Χιώτες των Καρδαμύλων, μετά το 1822 και καταστροφή της Χίου.  Στο χωριό καλλιεργούσαν αμπέλια και είχε και μερικά καΐκια. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, κάτοικοι από το Μελί κατέφυγαν πρόσφυγες στα Μέγαρα και ίδρυσαν το συνοικισμό Νέο Μελί ή Μελί Μεγάρων.

Η TΡΙΓΛΙΑ

Επιμέλεια χάρτη : Ιωάννης Κοκκινίδης
Η Τρίγλια, είναι παραλιακή ελληνική, πολίχνη της Προποντίδας (Θάλασσας του Μαρμαρά) στα Μικρασιατικά παράλια. Υπήρξαν πολλές πόλεις - λιμάνια η σε μικρή απόσταση από τη Τρίγλια, όπου κατοικούσε ελληνικός πληθυσμός.Την Προποντίδα τη αποκαλούσανε και «Θάλασσα της Ρωμιοσύνης».
 
H Τρίγλια βρίσκεται δεξιά στον εισπλέοντα τον Κιανό κόλπο ή κόλπο της Κίου, στον μυχό του οποίου υπάρχει η πόλη Κίος της Βιθυνίας. Απέχει 12 χλμ. από τη Σκάλα των Μουδανιών, 40  χλμ. από την Προύσα και απέχει περίπου σαράντα ναυτικά μίλια από την Κωνσταντινούπολη.
 
Η Τρίγλια είναι ορατή στον παραπλέοντα το Ποσειδιον ακρωτήριον (Μπουγάζι ή Μπόζ- Μπουρνού). Το Ποσείδιον ακρωτήριο είναι μεταξύ του κόλπου της Νικομήδειας και του κόλπου της Κίου στην Προποντίδα. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικώς πάνω σε δύο αντικριστούς λόφους, ό ένας ονομαζόταν λόφος του Σταυροπηγίου ή Σταυροπηγής ή Σταυροπήδι και ο άλλος άγριος και απότομος, ύψους περίπου 120- 150 μέτρων από την θάλασσα, ονομαζόταν Κορακοφωλιά, επειδή ήταν γεμάτος φωλιές κοράκων και γλάρων. 
Στην περιοχή της Τρίγλιας ήταν κτισμένο το αρχαίο ελληνικό πολισμάτιον Βρύλλειον. To Βρύλλειον ήταν χτισμένο δύο χιλιόμετρα μακριά από τη θάλασσα, στη θέση «Παληοχώρα», όπου σώζονται ερείπια, που οι παλιοί Τριγλιανοί τα αποκαλούσαν «Παλιοχώρι» ή «Καμάρες».
To Βρύλλειον χτίστηκε το 500π.Χ. περίπου και το 487 π.Χ. συμμετείχε στην Α' Αθηναϊκή Συμμαχία. Ήταν φόρου υποτελές στους Αθηναίους, οι οποίοι ήταν πανίσχυροι τότε στη θάλασσα, για να προφυλαχθεί από την μελλοντική εισβολή των Περσών στις ελληνικές πόλεις της Μ. Ασίας.
Το Βρύλλειον κατόπιν έγινε υποτελές στους Μακεδόνες, στους Ρωμαίους και μετά περιήλθε στους Βυζαντινούς οι οποίοι διατήρησαν το αρχαίο όνομα μέχρι περίπου τον 8ο αιώνα.
 Η σημερινή Τρίγλια είναι κτισμένη στα παράλια και πρωτοκατοικήθηκε όταν χτίστηκαν στην περιοχή Μοναστήρια. Αναφέρουμε σπουδαίες και  με μεγάλη φήμη Μονές. Το  πρώτο Μοναστήρι που κτίστηκε ήταν η Μονή Πελεκητής ή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου το 709. Μετά ένα χρόνο ,το 710 , η Μονή Χηνολάκκου ή Αγίου Στεφάνου. Το 780 κτίστηκαν συγχρόνως η Μονή Τριγλείας ή Παντοβασιλίσσης και η Μονή Μηδικίου ή Μονή των Πατέρων και το έτος 810 η Μονή Βαθέως Ρύακος ή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος ή Σωτήρα. Οι Μονές κτίστηκαν με άριστη Βυζαντινή αρχιτεκτονική.
Άλλες μονές και ναοί στην Τρίγλια: Μονή Αγίου Γεωργίου του Κυππαρισιώτη, Μονή Άγιας Μαρίνας, Μονή Αγίας Παραπολινής κ.α. Σε μικρή απόσταση από την Προποντίδα και την Τρίγλια υψώνεται ο μεγαλοπρεπέστατος Βιθυνικός Όλυμπος (υψόμετρο 2.550 μ.). Είναι κατάφυτος από καστανιές, φουντουκιές, βελανιδιές, πεύκα και άλλα κωνοφόρα. Στις απόκρημνες κατωφέρειες του και στα πυκνά δάση εύρισκαν καταφύγιο οι ληστές κατά τους Ρωμαϊκούς και νεότερους χρόνους. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, προσφέρανε την ποθητή μοναξιά σε μοναχούς, γι' αυτό μέχρι σήμερα οι Τούρκοι ονομάζουν το βουνό Κεσις- δαγ = Όρος των Μοναχών.
Γύρω από τον μοναστηρότοπο της Τρίγλιας, που δεν ήταν άβατον, συγκεντρώθηκαν εργάτες για τα κτήματα των μονών με τις οικογένειές τους και έτσι δημιουργήθηκαν συνοικισμοί που συνενώθηκαν σιγά-σιγά με όσους συνοικισμούς δημιουργήθηκαν στα γύρω παραλιακά μοναστήρια, όπως ήταν της Παντοβασίλισσας ή Μονής Τριγλείας. Έτσι δημιουργήθηκε ο πρώτος και αρχικός οικιστικός πυρήνας της Τρίγλιας .Αναφορά επίσημη ως συγκροτημένου χωριού με το όνομα Τρίγλια έχουμε τον 13ο αιώνα. Οι κάτοικοι κατά τους βυζαντινούς χρόνους στη Τρίγλια ήταν αμπελουργοί και ψαράδες.
Μετα από πολλά έτη πολιορκίας η Προύσα καταλήφθηκε το 1326 από τον Ορχάν,διάδοχο  του Οσμάν ο οποίος την έκανε πρωτεύουσα του Οθωμανικού κράτους. Η κατάκτηση της γύρω περιοχής της Προύσας συνεχίστηκε και το 1331 οι Οθωμανοί κατάλαβαν τη Νίκαια.
 Οι Τούρκοι καθιέρωσαν δίκαιο στηριγμένο στο Κοράνι, στις παραδόσεις του προφήτη και στους νόμους που επέβαλλε ο ηγεμόνας, που ήταν η αυθαίρετη νομοθεσία, η νομοθεσία του ξίφους όπως την ονόμαζαν
Εξ αιτίας των γεγονότων αυτών, πολλοί Τριγλιανοί μετανάστευσαν στη Θράκη και δημιούργησαν ένα χωριό με το όνομα Τρούλια. Το χωριό αυτό, σωζόταν στην επαρχία «Βιζύη» της Αν. Θράκης μέχρι το 1922. Το ιδίωμα της γλώσσας που μιλούσαν οι κάτοικοί του ήταν ίδιο μ' αυτό που μιλούσαν οι κάτοικοι της Τρίγλιας της Μ.Ασίας
Αμέσως μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, αλλά και λίγο πριν από αυτή, έχουμε μετακινήσεις πληθυσμών. Οι ερημώσεις και οι καταστροφές που είχαν υποστεί οι περισσότερες περιοχές από την Οθωμανική κατάκτηση σπρώχνουν τους κατοίκους προς τις εύφορες Μικρασιάτικες περιοχές, που έχει σταθεροποιηθεί η πολιτική κατάσταση.
Η αγροτική περιφέρεια της Τρίγλιας(=ο Μεράς) είναι προνομιούχος,μεγάλη και πλούσια. Έχει εύφορη γη και άφθονα νερά. Η βλάστηση οργιάζει. «Γη της Επαγγελίας» την ονόμαζαν οι παλιοί Τριγλιανοί. Η περιοχή της Τρίγλιας έχει πανέμορφο και πρόσχαρο τοπίο, είναι στη περιοχή της Βιθυνίας που είναι γνωστή και από την μυθολογία ακόμα, από τον μύθο της Αργοναυτικής εκστρατείας και την αρπαγή του Ύλα από τις Νύμφες. Τους αμπελώνες αντικαταστήσαν σιγά-σιγά ελαιώνες και η γεωργική περιοχή της Τρίγλιας έγινε ένας απέραντος ελαιότοπος.
Οι Έλληνες κάτοικοι μαθαίναν την γλώσσα τους στα Μοναστήρια της Τρίγλιας που λειτουργούσαν  και ως σχολεία. Για τους λόγους αυτούς, κατέφευγαν στην Τρίγλια άτομα προερχόμενα από τα νησιά (Μυτιλήνη, Χίο, Ικαρία, Κρήτη, Ύδρα, Τσιρίγο και Κύπρο), από τη Θράκη, από την Ήπειρο και την Πελοπόννησο. 
Οι δρόμοι της πολίχνης ήταν φτιαγμένοι από καλντερίμι. Οι δρόμοι της περιοχής της Προύσας, αμαξιτοί και σε εξαιρετική κατάσταση συνέδεαν όλα τα χωριά μεταξύ τους και με την Προύσα
Οι κάτοικοι ασχολούνταν  με την ελαιοκαλλιέργεια και ελαιοπαραγωγή . Ονομαστές  οι βρώσιμες ελιές της Τρίγλιας που εξάγονταν και έφθαναν μέχρι Ρουμανία- Ρωσία (τεράστιος ελαιότοπος).  Παράλληλα, ασχολούνταν και με την σηροτροφία (κουκούλια μεταξιού, τα οποία τα έστελναν στην Προύσα), με την αλιεία, με το εμπόριο, τις τέχνες και τα γράμματα. Οι Τριγλιανοί αποκτούσαν διάφορα παρατσούκλια από τις ασχολίες τους, τα οποία μερικά παρέμειναν  ως επώνυμα. 
Από τα μέσα του19ου η Τρίγλια διοικούνταν από δήμαρχο και δημογεροντία (8-10 δημογέροντες), όλοι Έλληνες, τους οποίους εξέλεγε ο λαός.
Κριτήρια για την ανάδειξη στο αξίωμα του Δημογέροντα ήταν η ικανότητα, η τιμιότητα, η φρόνηση, η ηλικία (συνήθως ήταν σχετικά μεγάλης ηλικίας), η κοινωνική προέλευση και η οικονομική επιφάνεια. 
Στην Τρίγλια υπήρχαν τέσσερα σχολεία, δύο οκτατάξια (ένα αρρένων-Αρρεναγωγείο και ένα θηλέων-Παρθεναγωγείο) και δύο νηπιαγωγεία (ένα στο πάνω μαχαλά και ένα στον κάτω μαχαλά )και φιλαρμονική. Οι δάσκαλοι οι περισσότεροι ήταν Τριγλιανοί. Από τα σχολεία της Τρίγλιας ξεπήδησαν σημαντικές προσωπικότητες στους χώρους της Εκκλησίας  (η πιο σημαντική προσωπικότητα ο Δεσπότης Χρυσόστομος Σμύρνης, κατά κόσμον Χρυσόστομος Καλαφάτης), της παιδείας, των επιστημών και του εμπορίου. 
H ονομασία Τρίγλια, προέρχεται από το ψάρι τρίγλη (μπαρμπούνι) που ψάρευαν άφθονα στον Κιανό κόλπο.
Η Τρίγλια εκκλησιαστικώς ανήκε στην Μητρόπολη της Προύσας που έφερε τον τίτλο « Μητρόπολις Προύσης – Μουδανίων- Ελιγμών και Τριγλίας».
 
Στις αρχές του 20ου αιώνα στην πολίχνη ζούσαν 1500 οικογένειες Ελλήνων και 30 μόνο οικογένειες Τούρκων, συνολικά περίπου  6500-7000 κάτοικοι ,μιλούσαν όλοι ελληνικά. Το 1915,κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου  Πολέμου, οι Τριγλιανοί εξορίστηκαν στην Προύσα. Το 1918 επέστρεψαν στην Τρίγλια πολλοί λιγότεροι λόγω των κακουχιών και των ασθενειών αντιμετώπισαν στην εξορία τους.
H Τρίγλια σήμερα είναι μια κωμόπολη με 2.500 κατοίκους (κυρίως απόγονοι ανταλλαξίμων). Ο οικισμός έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός με αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον.

Γ-ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΙ ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΤΟΥΣ
(ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΟ ΤΟΥΡΝΟΥΑ)
Η ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ
Η Νέα Σμύρνη είναι Δήμος νότια της Αθήνας. Είναι Συνοικισμός προσφύγων από τη Σμύρνη, αναπτύχθηκε  γοργά σε πολυάριθμο  Δήμο με ωραίες οικοδομές, πλατείες και πάρκα, με αξιόλογη πολιτιστική  κίνηση. Ξακουστή είναι η Κεντρική Πλατεία-η Ψυχή της πόλης -και στέκι των φιλάθλων, από τις μεγαλύτερες πλατείες της χώρας. Έχει στην είσοδο της Νέας Σμύρνης άλλη μεγάλη Πλατεία Χρυσοστόμου Σμύρνης όπου βρίσκεται το περίλαμπρο κτήριο της Εστίας Νέας Σμύρνης, μπροστά από το κτήριο είναι ο ανδριάντας του Εθνομάρτυρα Τριγλιανού Δεσπότη Χρυσόστομου Σμύρνης .Κοντά στην ιδιά περιοχή υπάρχει «οδός Τριγλειας»-με /ει/ έψιλον γιώτα-, όπως την έγραφε ο μεγάλος Τριγλιανός φιλόλογος και ιστορικός αείμνηστος Τρύφων Ε. Ευαγγελίδης.
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ:
ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΟΣ  ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
 
O Πανιώνιος Γυμναστικός  Σύλλογος Σμύρνης ιδρύθηκε στη Σμύρνη της Ιωνίας στις 14 Σεπτέμβρη  1890. Το τμήμα ποδοσφαίρου  του Πανιωνίου σχηματίστηκε  επί οργανωμένης  βάσης το 1895, αποτελεί την αρχαιότερη  εν ενεργεία ελληνική ποδοσφαιρική  ομάδα. Στη Σμύρνη, ο Πανιώνιος ήταν ο σύλλογος που έδινε πάντα το «παρών».  Όταν μπήκε ο ελληνικός στρατός στη Σμύρνη ο Πανιώνιος πρωτοστάτησε στην υποδοχή κοντά στον αείμνηστο Μητροπολίτη Χρυσόστομο. Κατά τη μακρόχρονη  ιστορία του έχει καλλιεργήσει πλήθος αθλημάτων, διαχρονικά  στα οποία σημειώνει επιτυχίες και διακρίσεις .Τόσο ο Πανιώνιος όσο και ο Απόλλων Σμύρνης βοηθήσανε με την προσφορά τους στην εξέλιξη του ελληνικού αθλητισμού
Ιστορικά ο Πανιώνιος εκπροσωπεί μεγάλο τμήμα του προσφυγικού  στοιχείου του πληθυσμού της πόλης των Αθηνών, με έδρα τη Ν. Σμύρνη
Τα χρώματα της ομάδας είναι μπλε και κόκκινο

Η ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ ΠΕΙΡΑΙΑ
 Η Δραπετσώνα είναι περιοχή του Πειραιά στα δυτικά της πόλης, ανάμεσα στον Πειραιά, στο Κερατσίνι και τη θάλασσα.  Η περιοχή κατοικείτο  στους αρχαιοτάτους χρόνους.  Στους νεότερους  χρόνους  η περιοχή ονομαζόταν Βούρλα. Ο αρχικός πυρήνας των κατοίκων της Δραπετσώνας ήταν πρόσφυγες από την Μικρά Ασία που ήρθαν μετά το 1922. Οι Μικρασιάτες στεγάστηκαν σε πρόχειρα οικήματα και συνέβαλλαν στην ανάπτυξη της Δραπετσώνα ως βιομηχανικής περιοχής με πολλά εργοστάσια (λιπάσματα, τσιμέντα κλπ.) και εγκαταστάσεις αποθηκεύσεων πετρελαιοδών, κρηπιδώματα και λιμενικές εγκαταστάσεις.
 Η περιοχή παρέμεινε για πολλές δεκαετίες οικιστικά και πολιτιστικά υποβαθμισμένη. Χαρακτηριστικό είναι ο ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης και το τραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.

Μ' αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός
κάθε καρφί του πίκρα και λυγμός
Μα όταν γυρίζαμε το βράδυ απ' τη δουλειά
εγώ και εκείνη όνειρα, φιλιά

Το `δέρνε αγέρας κι η βροχή
μα ήταν λιμάνι κι αγκαλιά και γλυκιά απαντοχή
Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε ψυχή.

Πάρ' το στεφάνι μας, πάρ' το γεράνι μας
στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή
Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου
εμείς  θ α  ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί.

Η πασίγνωστη πειραϊκή συνοικία Βούρλα είχε διατελέσει στο παρελθόν περιοχή οίκων ανοχής (βλ. ποίημα «Αμαρτωλό» Γαλάτειας Καζαντζάκη) και φυλακή πολιτικών κρατουμένων (βλ.  βιβλίο με τίτλο «Πώς αποδράσαμε από τα Βούρλα» του αείμνηστου φίλου μου Βαρδή Βαρδινογιάννη, Εκδόσεις Θεμέλιο 1983).
Σταδιακά όμως άρχισε η αναβάθμισή της, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. 

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΗΣ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ:
ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

Αθλητικός Σύλλογος Ποντίων Δραπετσώνας: Ιδρύθηκε το 1928 ως Α.Ε. Ποντίων.
Το 1928 μια ομάδα Μικρασιατών προσφύγων από τον Εύξεινο Πόντο που είχε εγκατασταθεί στη Δραπετσώνα ίδρυσε την Αθλητική Ένωση Ποντίων.
Έχει χρώματα γαλάζιο-λευκό και έμβλημα τον ποντιακό αετό.
Από το 1955 μετέχει στο πρωτάθλημα της ΕΠΣΠ.
Το 1967 η δικτατορία το μετονόμασε από Α.Ε. Ποντίων (όπως την Α.Ε. Τριγλίας σε Α.Ο. Τριγλίας) σε Α.Σ. Ποντίων. Έτσι παρέμειναν μέχρι σήμερα.
Στο παρελθόν έχει λάβει μέρος πολλές φορές στο  Πρωτάθλημα Δ' Εθνικής Κατηγορίας.
Σήμερα αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία Πειραιά.

ΤΟ ΝΕΟ ΜΕΛΙ ΜΕΓΑΡΩΝ
Μελί Μεγάρων: Στη νότια πλευρά της πόλης των Μεγάρων υπάρχει συνοικισμός που ονομάζεται Μελί ή Νέο Μελί.
Οι αρχικοί κάτοικοι αυτής της περιοχής ήρθαν το 1922 από το Μελί της Ερυθραίας της Μικράς Ασίας.Ήταν όλοι και όλοι 150 οικογένειες με ένα καράβι στην νέα πατρίδα και βρίσκουν ένα φιλόξενο λαό και τόπο και εγκαταστάθηκαν στα Μέγαρα. Μαζί τους έφεραν τα ήθη και τα έθιμά τους. Οι Μεγαρίτες περιποιήθηκαν τους πρόσφυγες όσο ελάχιστοι τους πρόσφυγές τους. Οι πρόσφυγες δούλεψαν σκληρά χτίσανε σπίτια  πήραν κλήρο και έφτιαξαν περιβόλια, αμπέλια κ.ά.
Σήμερα είναι κομμάτι της μεγάλης πόλης των Μεγάρων.
Οι Μικρασιάτες προοδεύουν και συνέβαλαν αποφασιστικά στην ανάπτυξη των περιοχών που εγκαταστάθηκαν και της ίδιας της Ελλάδας.

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΕΛΙΟΥ ΜΕΓΑΡΩΝ:
A.O. ΜIΜΑΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΜΕΓΑΡΩΝ
 

A.O. Μίμας Μικρασιατική: Η ομάδα της Μικρασιατικής συνοικίας του Νέου Μελιού Μεγάρων.
Από το 1937 υπάρχει η Μικρασιατική ομάδα στη συνοικία του Νέου Μελιού (ή Μελί Μεγάρων) και έπαιζε μόνο φιλικά παιχνίδια.
Τα χρώματα της εμφάνισης της είναι κίτρινο και μπλε και το έμβλημά της ο Δικέφαλος Αετός.
Το 2016 επανιδρύθηκε και συμμετείχε στο πρωτάθλημα της ΕΠΣΑΔΑ (Β' Κατηγορίας)  2016-2017.
Από το πρωτάθλημα 2017-2018 αγωνίζεται με επιτυχία στο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Δυτικής Αττικής

Η ΡΑΦΗΝΑ- Ο ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΣ
Η Ραφήνα βρίσκεται στα Β.Α. παράλια της Αττικής. Συνορεύει Β. με τη Νέα Μάκρη, Δ. με τη Πεντέλη και το Πικέρμι, Ν. με Σπάτα και την Άρτεμη , και Α. βρέχεται από το Ν. Ευβοϊκό κόλπο.    Το Πεντελικό όρος δεσπόζει στην περιοχή. Η υψηλότερη κορυφή της Πεντέλης λέγεται Περγάρι ή και Πυργάρι με υψόμετρο 1.108 μέτρα.  Η περιοχή της Πεντέλης που ανήκει στη Ραφήνα λέγεται  Νταού, με υψόμετρο 300μ και  απόσταση από τη θάλασσα περίπου 6 χιλιόμετρα).
Έχει συνολική έκταση περίπου 19.000 στρέμματα, ίσως και περισσότερα. Απέχει από την Αθήνα 27χιλιόμετρα.
Η μορφολογία του εδάφους παρουσιάζει ποικιλία. Κατά το μεγαλύτερο μέρος αποτελείται από ομαλούς λόφους με ενδιάμεσες μικρές κοιλάδες. Διασχίζεται σχεδόν στη μέση της έκτασης της από το πανέμορφο ποτάμι το "Μεγάλο Ρέμα", το οποίο δέχεται πολλές ρεματιές και μικρούς χείμαρρους . Αντίστοιχα  η παραλία (μήκους περίπου 6 χιλιομέτρων) εμφανίζει βραχώδεις περιοχές και αμμώδεις κόλπους. Δίπλα στη παραλία της Ραφήνας υπήρχαν και υπάρχουν ακόμη πεύκα,«βουνό» και «θάλασσα».
Η περιοχή της Ραφήνας κατοικήθηκε από την Πρωτοελλαδική εποχή (2.500 π.Χ.). Πρωτοελλαδικός οικισμός με ακρόπολη (Ασκηταριό) ,κοντά στο λιμάνι είχε εργαστήρια κατεργασίας χαλκού. Ανασκαφές καθηγητή Δημήτρη Ρ. Θεοχάρη
Στη θέση της σημερινής πόλης υπήρχε ο αρχαίος Αττικός Δήμος της Αιγηΐδος φυλής ο Αραφήν, από τον τοπικό επώνυμο ήρωα Αραφηνα. Με τον αναγραμματισμό της λέξης προήλθε το τοπωνύμιο Ραφήνα (Αραφήν-Ραφήνα). Το όνομά της διατηρείται πάνω από 2.500 χρόνια.
Πριν το 1923 η Ραφήνα ήταν κτήμα (τσιφλίκι) της πλούσιας πολιτικής Αθηναϊκής οικογένειας Σκουζέ, τόσο η Ραφήνα όσο το Πικέρμι και το Ντράφι. Η Ραφήνα ήταν ονομαστή ψαρόσκαλα,, όλες οι ψαροπούλες του Ν. Ευβοϊκού έφερναν τα ψάρια στο μικρό λιμάνι. Στη Διασταύρωση της Ραφήνας υπήρχε λιγνιτωρυχείο.        Το 1923 έγινε απαλλοτρίωση του κτήματος Σκουζέ (περιοχή Ραφήνας),με υπογραφή του αρχηγού της Επανάστασης Νικόλαου Πλαστήρα, για την εγκατάσταση και αποκατάσταση προσφύγων από την Τρίγλια της Προποντίδας της Μ. Ασίας. Η μεγάλη εγκατάσταση των Τριγλιανών έγινε από τους διαμένοντες στην Τένεδο που έφθασαν στην Ραφήνα με το βαπόρι «Ελλήσποντος» του Φ. Καβουνίδη στις 29 Αυγούστου το 1923, ένα χρόνο ακριβώς μετά τον ξεριζωμό τους.
Οικογένειες  από την Τρίγλια της Προποντίδας της Μ. Ασίας το καλοκαίρι του 1923 που εγκαταστάθηκαν στη Ραφήνα και ίδρυσαν την πόλη. Οικογένειες Τριγλιανων, την ίδια εποχή, εγκαταστάθηκαν στο Σουφλαρι Χαλκιδικής και ιδρύσαν την Νέα Τρίγλια.
Δυστυχώς στάθηκε δύσκολο να ξαναστηθεί η Μικρασιάτικη πολιχνη με το σύνολο ή το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, γιατί οι Τριγλιανοί είχαν διασκορπιστεί σε διάφορα μέρη ,ζητούσαν σύντομα υποφερτή εγκατάσταση ,διατροφή και περίθαλψη Η επιλογή του τόπου έπρεπε να γίνει με βασικό κριτήριο τις ασχολίες των κατοίκων στην παλιά πατρίδα, ώστε ο καινούργιος τόπος να προσφέρει δυνατότητα για παρόμοιες ασχολίες. Οι συνθήκες ζωής των πρώτων οικογενειών παντού ήταν άθλιες ,όπως και στη Ραφήνα η στέγαση  έγινε σε αντίσκηνα, παράγκες, υποστατικά, η σίτιση ήταν ανεπαρκής. Η ελονοσία ήταν μάστιγα, είχε έλος, λίμνη, στη εκβολή του Μεγάλου Ρέματος , η φυματίωση απλωνόταν και ο  ψυχικός τραυματισμός ήταν εμφανής από τον αποχωρισμό συγγενών και φίλων.
 Συνοικισμοί Μικρασιατών προσφύγων δημιουργήθηκαν σ΄ όλη την Ελλάδα, κυρίως γύρω από τα μεγάλα αστικά κέντρα(Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πειραιά κ.α.) και ιδρύθηκαν νέες μεγάλες πόλεις που αρχικά τις ονόμαζαν συνοικισμούς όπως για παράδειγμα συνοικισμός Νέας Φιλαδέλφειας, Νέας Ιωνίας, Νέας Ερυθραίας, Καισαριανής, Νέας Σμύρνης, Νίκαια κ.α. Αρχές του 1924 η Αγγλική εταιρεία Χάμπο, ύστερα από ανάθεση του Ελληνικού Δημοσίου, αρχίζει να κτίζει τον προσφυγικό συνοικισμό που τελείωσε στα τέλη του 1926.
Η πρώτη ανάπτυξη της πόλης έγινε προς το Βορειοανατολικά τμήμα της Ραφήνας ,πάνω από το μικρό υποτυπώδες λιμάνι, αποτέλεσε τον λεγόμενο μέχρι σήμερα Συνοικισμό σε έκταση περιπου245 στρεμμάτων  με κανονικό ρυμοτομικό σχέδιο. Οι δρόμοι του συνοικισμού έγιναν με πλάτος 12 μέτρα. Τα περισσότερα οικοδομικά τετράγωνα που δημιουργήθηκαν είχαν έκταση 4 στρεμμάτων, 80 μέτρα μήκος και πενήντα μέτρα πλάτος. Το κάθε οικόπεδο είχε μήκος 25 μέτρα και πλάτος 20 μέτρα. Τα περισσότερα οικοδομικά τετράγωνα είχαν 8 οικόπεδα και 8 σπίτια. Τα σπίτια του συνοικισμού είχαν όλα τις ίδιες διαστασεις7μ.Χ 6,5μ, δηλαδή  εμβαδόν περίπου 45 μέτρα.  Κτίστηκαν 280 περίπου προσφυγικά σπίτια στην λοφώδη (αμφιθεατρικά) έξαρση με μέγιστο υψόμετρο γύρω στα 60-70 μέτρα.. Τα σπίτια  κτίστηκαν σε σύστημα μονομπλοκ με καλούπι, ήταν τεσσάρων δωματίων(χώρων),μερικά είχαν και ξύλινα πατώματα. Είχαν σκεπή με κεραμίδια.. Τα σπίτια ήταν όλα όμοια και δίνονταν στους πρόσφυγες άσχετα με τον αριθμό των μελών. Το οικόπεδο που πήρε κάθε οικογένεια, ήταν των 500 μέτρων στο οποίο κατασκευάστηκαν από τους ίδιους τους πρόσφυγες, αποχωρητήριο, αποθήκες, στάβλοι, κοτέτσια, φούρνος οικογενειακός κ.α.
Tην κατασκευή των σπιτιών του συνοικισμού είχε αναλάβει ο Πόντιος στην καταγωγή αρχιτέκτονας- πολεοδόμος Μιχαηλίδης με βοηθό επιστάτη τον ανεψιό του Μενέλαο Κανονίδη. Δούλεψαν μεροκάματα πολλοί Τριγλιανοί πρόσφυγες. Όλες οι οικογένειες των Τριγλιανών εγκαταστάθηκαν σε δικά τους σπίτια μετά το 1927. Έμειναν μερικά «αδιάθετα» σπίτια, τα οποία διατέθηκαν σε άλλους πρόσφυγες Βουρλιώτες, Καραμαλήδες, Κωνσταντινουπολίτες κ.α. Γύρω απ' αυτό τον κεντρικό πυρήνα, τον Συνοικισμό, έγιναν αργότερα επεκτάσεις σταδιακά στα βόρεια και στα δυτικά. Σήμερα ο Συνοικισμός και οι επεκτάσεις του αποτελούν το πιο πυκνά δομημένο τμήμα της Ραφήνας.
 Οι πρόσφυγες με την αδάμαστη θέλησή τους κατάφεραν να δημιουργήσουν σύντομα μια οργανωμένη κοινωνία και μια αυτόνομη κοινότητα. Η οικοδόμηση του Συνοικισμού ολοκληρώθηκε σε 3 χρόνια.. Από τότε δημιουργήθηκε η καινούργια πατρίδα μέσα από ατομικές και συλλογικές προσπάθειες ανθρώπων, την οποία παρέδωσαν στις νέες γενιές. Τον πρώτο καιρό ο Συνοικισμός δεν είχε ύδρευση, ηλεκτρικό ρεύμα, σχολείο, εκκλησία, γήπεδο κ.α. Στην αρχή, πίστευαν ότι θα γυρίσουν πίσω στη χαμένη πατρίδα, έπιναν κρασί και έλεγαν: «Εβίβα, εβίβα και καλή πατρίδα». Όσο περνούσε ο καιρός άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι η νέα πατρίδα είναι η Ραφήνα. Εδώ άρχισε μια νέα ζωή.

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ:
ΤΡΙΓΛΙΑ ΡΑΦΗΝΑΣ

Το γήπεδο ποδοσφαίρου και η δημιουργία της Αθλητικής ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗΣ Ένωσις Τρίγλιας Ραφήνας.
Τα προσφυγοπούλα από την Τρίγλια της Προποντίδας που εγκαταστάθηκαν στη Ραφήνα με τις οικογένειές τους το 1923 άρχισαν να παίζουν ποδόσφαιρο από το 1928. Δημιουργήθηκαν μικρές ποδοσφαιρικές ομάδες, η Ένωσις Τρίγλιας, το Βυζάντιο, η Μικρασιατική και ο Ατρόμητος ήταν τα ονόματά τους .Γήπεδο ποδοσφαίρου δημιουργήθηκε 100 μέτρα από τη θάλασσα  στον επίπεδο χώρο μεταξύ των πατητηριών του Σκουζέ και των αλωνιών. Ακόμα μέχρι σήμερα εκεί είναι το Δημοτικό Γήπεδο.
Έπαιζαν μεταξύ τους. Το 1931 ενώθηκαν και εγκρίθηκε το Καταστατικό της Αθλητικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης Τρίγλιας με σύμβολο (Τρίγλι) μπαρμπούνι, με χρώματα κίτρινο- μαύρο. Αργότερα έμβλημα του σωματείου καθιερώθηκε ο Βυζαντινός δικέφαλος αετός, όπως της ΑΕΚ .Έτσι έγινε  μια ομάδα με μεγάλη ιστορία ενενήντα δυο ετών.
Η Α.Ε Τριγλιας,όπως την ονόμαζαν αρχικά έδινε αγώνες με ομάδες γειτονικών χωρίων και συνοικισμών των Αθηνών. Στην  ιστορική πορεία της έλαβε μέρος στους αγώνες των Κυπέλλων Μεσογείων,των Πρωταθλημάτων και Κυπέλλων της ΕΠΣΑ (Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών) της ΕΠΣΑΝΑ (Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Αττικής) Δ 'και Γ' Εθνικής. Σταθμοί στην ιστορική διαδρομή ειναι:
1. Το 1934 η Τρίγλια Ραφήνας συμμετείχε ως ιδρυτικό μέλος στη συγκρότηση της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών.
2.Συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. Κατά τη διάρκεια της κατοχής άνοιξαν γραφεία της ομάδας στην πλατεία της Ραφήνας με ταμπέλα «Αθλητική Ένωσις Τριγλίας»  με την έγγραφη άδεια της στρατιωτικής διοίκησης του γερμανικού Οχυρού Ραφήνας, που την ζήτησαν επισημά τα μέλη του τοπικού γραφείου του ΕΑΜ....  «για τη ανάπτυξη των σπορ». Ο Θανάσης Πιστικίδης ένας από τους πρωταγωνιστές γράφει: «το ΕΑΜ βρήκε ένα ιδεώδες στέκι, ένα γραφείο κανονικό και επίσημο και με ταμπέλα, μέσα στη μέση της πλατείας μπρος στα ματιά τους κάτω από τη μύτη τους» Θ. Πιστικίδη, Αληθινές Ιστορίες , Ραφήνα 1985.
3.Μετα την απελευθέρωση, η ομάδα ανασυγκροτήθηκε με θυσίες πολλών ανθρώπων. Μία εποχή, μετονομάστηκε σε «Αθλητικός Όμιλος Τριγλίας Ραφήνας».
4.Αναδειξη (φυτώριο) μεγάλων ποδοσφαιριστών που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται σε συλλόγους Α 'Εθνικής κατηγορίας της χώρας και του εξωτερικού.
5.Η δημιουργία υψηλής στάθμης Ακαδημιών που πρωταγωνιστούν και παράγουν ποδοσφαιρικά ταλέντα.
6.Απο το 2013 ξεκίνησε η διοργάνωση του τουρνουά  «ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕΙΑ»
Το ποδοσφαιρικό  τουρνουά προσφυγικών συλλόγων "ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕΙΑ" αποτελεί ένα σημαντικό γεγονός για την πόλη της Ραφήνας. Είναι ένα γεγονός αθλητικό, κοινωνικό, πολιτιστικό.

Κείμενα: Στάθης Δημητρακός
Επεξεργασία κειμένων, φωτογραφίες, χάρτες: Βασίλης Σακελλαρίδης

[Στάθης Δημητρακός]

 ΣΑΒΒΑΤΟ: 1ος ΑΓΩΝΑΣ ΤΡΙΓΛΙΑ ΡΑΦΗΝΑΣ - ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ Γ.Σ.Σ
          2ος ΑΓΩΝΑΣ ΑΟ ΜΙΜΑΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΜΕΛΙ ΜΕΓΑΡΩΝ- Α.Σ ΠΟΝΤΙΩΝ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΤΕΛΙΚΟΣ

Πραγματοποιήθηκε χθες (31/8) στα γραφεία της Τρίγλιας Ραφήνας στο Δημοτικό Γήπεδο της Ραφήνας, η κλήρωση για τα Χρυσοστόμεια 2023.
Στα γραφεία της Τρίγλιας Ραφήνας  παραβρέθηκαν από το Δ.Σ της Τρίγλιας Ραφήνας ο Προέδρος Μάριος Διαγγελάκης, ο Αντιπρόεδρος Βαγγέλης Σολδάτος,  ο Γ. Γραμματέας Κώστας Κοζής, ο Γ. Αρχηγός Λευτέρης Βρεττανής, και ο Ταμίας Πέτρος Δερουγγέρης. Επίσης παραβρέθηκαν ο Δήμαρχος Ραφήνας- Πικερμίου Ευάγγελος Μπουρνούς, ο πρώην Δήμαρχος και υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος Βασίλης Πιστικίδης, ο πρόεδρος του ΔΟΠΑΠ Σπύρος Λουκάτος, ο Γ. Γραμματέας του Δήμου Ανδρέας Γκουγκουλής και οι εκπρόσωποι από τις ομάδες του Πανιωνίου ΓΣΣ , Κώστας Μπίκας, από τον Μίμας Μικρασιατική  Μελί Μεγάρων ο Μανώλης Κάμπαξης και από Πόντιους Δραπετσώνας  ο Γιώργος Τσέρος.
Το καλωσόρισμα έκανε για την Τρίγλια Ραφήνας ο Γ.Γ. Κώστας Κοζής, ενώ στη συνέχεια τον λόγο πήραν: ο Πρόεδρος της Τρίγλιας Ραφήνας Μάριος Διαγγελάκης, ο Δήμαρχος Ευάγγελος Μπουρνούς, ο πρώην Δήμαρχος και υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος  Βασίλης Πιστικίδης, ο Πρόεδρος του ΔΟΠΑΠ Σπύρος Λουκάτος, ο Κώστας Μπίκας από τον Πανιώνιο, ο  Μανώλης Κάμπαξης  από την Μικρασιατική Μελί Μεγάρων και ο Γιώργος Τσέρος από το Α.Σ Πόντιων Δραπετσώνας.
Κατόπιν πραγματοποιήθηκε η κλήρωση, η οποία ανέδειξε τα εξής:  Η Τρίγλια Ραφήνας θα αντιμετωπίσει στον πρώτο αγώνα το Σάββατο 2/9  τον ΠανιώνιοΓΣΣ ενώ ο Μίμας Μικρασιατική Μελί Μεγάρων στον δεύτερο αγώνα θα αντιμετωπίσει τους Πόντιους Δραπετσώνας
Το τελετουργικό θα ξεκινήσει στις 5 μ.μ. και η σέντρα για το πρώτο παιχνίδι θα γίνει περίπου στις 5.15 μ.μ. Οι αγώνες του Σαββάτου θα είναι δύο ημίχρονα των 35 λεπτών και στην περίπτωση ισοπαλίας θα έχουμε πέναλτι.
Την Κυριακή θα πραγματοποιηθεί ο Μεγάλος Τελικός του τουρνουά στις 5 μ.μ.

[Στάθης Δημητρακός]

Η ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΤΟΥΡΝΟΥΑ

Με επισημότητα ξεκίνησε το ποδοσφαιρικό τουρνουά ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕΙΑ 2023, που διοργανώνει από το 2013 η Τρίγλια Ραφήνας,
Με την μουσική της μπάντας του Δήμου παιάνιζε πριν την καθιερωμένη παρέλαση των ομάδων, την οποία κατευθύνθηκε προς τις κερκίδες.
Ο αντιπρόεδρος της Τρίγλιας Ραφήνας Βαγγέλης Σολδάτος  έκανε το καλωσόρισμα προς τις συμμετέχουσες ομάδες και τους φιλάθλους. Ο Βασίλης Πιστικίδης εκ μέρους του Δ.Σ. του Α.Ο. Τρίγλιας Ραφήνας αναφέρθηκε στο μεγάλο έργο του Τριγλιανού Δεσπότη για τη νεολαία στο τομέα της γυμναστικής και του αθλητισμού. Εν συνεχεία ο Δήμαρχος Ραφήνας-Πικερμίου Ευάγγελος Μπουρνούς κήρυξε την έναρξη των ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕΙΩΝ.

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
 
1η ημέρα: Ο Πανιώνιος ήρθε ισόπαλος με σκορ 2-2 με την Τρίγλια Ραφήνας και κέρδισε με σκορ 4-2 στην διαδικασία των πέναλτι.
Στον άλλο αγώνα, ο ΑΣ Ποντίων Δραπετσώνας μετά από έναν πολύ δυνατό και συναρπαστικό παιχνίδι κέρδισε τον ΑΟ Μίμα Μικρασιατική Νέο Μελί Μεγάρων με σκορ 4-3.

ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ
Ανακοινώθηκε ότι ο  ΑΣ Ποντίων Δραπετσώνας δήλωσε αδυναμία να κατέβει στον τελικό αγώνα με αντίπαλο τον Πανιώνιο.
Ως εκ τούτου ο Μεγάλος τελικός την Κυριακή(3/2) ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΕΞΑΧΘΕΙ.