Θάνατος Νίκου Δελημανωλη

[Μπαμπαροξής Σταύρος]

Τον Νίκο Δελημανωλη,τον γνώρισα στην Θεσσαλονίκη.
Εγώ εργαζόμενος και αυτός φοιτητής Μαθηματικών.
Έμενε στην ΧΑΝΘ με τον Γιατρό,Στάθη Δημητρακό(φοιτητή ιατρικής,εκείνη την εποχή).
Κάναμε πολύ παρέα διασκεδάζοντας σε ταβερνάκια.
Το στέκι μας ήταν το υπόγειο του Αντώνη στην Παύλου Μελά.
Ήταν η φωλιά μας.
Μπορούσαμε να τραγουδάμε Θεοδωράκη μέχρι και αντάρτικα!!(απαγορευτικά για την εποχή)
Επιθυμία του να γνωρίσει τους συγγενείς του στην Νέα Τρίγλια.
Οπότε κάναμε αρκετές επισκέψεις.
Ενθουσιάστηκε με την ζεστασιά των συγγενών και των πατριωτών.
Θέλω να αναφερθώ σε ένα γλέντι που έγινε στο σπίτι του Βαμβακά του Βαγγέλη.
Μας είπε ένα τρομερό ανέκδοτο που είχε μέσα κάποιες εκφράσεις(πατ-πατ),ανέκδοτο το οποίο του έδωσε το παρατσούκλι πατ-πατ στην Ραφήνα για πολλά χρόνια.
Τελειώνοντας το πανεπιστήμιο έφυγε για τον Καναδά.
Αλληλογραφουσαμε αρκετά χρόνια και συναντιομασταν σε κάθε επίσκεψη του στην Ελλάδα.
Το φετινό καλοκαίρι,κατά την επίσκεψη του στην Ελλάδα,μιλήσαμε στο τηλέφωνο.
Του πρότεινα να έρθει στο χωριό,αλλά μου ακούγονταν πολύ κουρασμένος.
Έφυγε στον Καναδά χωρίς να τον δω και σε λίγο διάστημα έφτασαν τα δυσάρεστα νέα για τον θάνατο του.
Όλα τα χρόνια της γνωριμίας μας,ήμασταν πραγματικοί φίλοι.
Αντίο φίλε
Θα σε θυμόμαστε όλα τα χρόνια ζωής που μας απομένουν.
Καλό ταξίδι φίλε Νίκο Δελημανωλη.

Ο φίλος σου Μπαμπαροξης Νικολαος

[Μάκης Αποστολάτος]

Το φετινό καλοκαίρι του αγαπημένου εξαδέλφου μου Νίκου (οι μητέρες μας ήταν αδελφές, το γένος Πολυνείκη Γεράκη) στην Αθήνα ήταν πιο δύσκολο από εκείνο του 2022.
Η κατάσταση της υγείας του δεν του επέτρεψε να χαρεί τη θάλασσα που τόσο αγαπούσε και δεν έκανε ούτε ένα μπάνιο, ενώ τα προηγούμενα χρόνια την χαιρόμαστε σχεδόν κάθε μέρα.
Η σημαντική διαφορά με τα προηγούμενα χρόνια ήταν ότι βρέθηκε όλη η οικογένεια μαζί, για ένα μήνα περίπου, και το απόλαυσε.
Στην αναχώρησή του ήξερα ότι δεν θα τον ξαναδώ στην Αθήνα, πιστεύοντας ότι δεν θα μπορούσε να κάνει πάλι αυτό το πολύωρο και κουραστικό ταξίδι, αν και ο γιος του φρόντιζε να προσφέρει στους γονείς του την άνεση της Α' θέσης στα αεροπλάνα, τα δύο τελευταία χρόνια.
Θα τον θυμόμαστε όσο ζούμε ...