ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΡΙΓΛΙΑ (Β')

[Στάθης Δημητρακός]

ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΠΑΤΡΙΔΑ

Όταν  σκέπτομαι εσένα γαληνεύω
αγαπημένη μου Πατρίδα Τρίγλια,
Πατρίδα μου χρυσή Σε θυμάμαι
και Σε βλέπω και φθάνω με τον νουν.

Με τα μάτια με την ψυχή μου,
Τα Μοναστήρια, τα βουνά σου,
οι ελιές σου, οι δρόμοι σου,
όλα περνούν ανέγκηστα μπροστά μου.

Τα τραγούδια, τα γλέντια, οι χοροί
στα ακρογιάλια σου  χαρούμενα οι νέοι,
γεύονται τη θεία σου ξενιασιά.
Στα ανοιχτά οι ψαρόβαρκες παλεύουν με το κύμα
το μελτέμι, τα κουπιά

Αγγελική Χριστοφορίδου, εκ Ξάνθης
«Τριγλιανά Νέα»,  20/12/1975, αρ. φύλλου 2, σελ.2.


ΤΡΙΓΛΙΑ

Στις Προποντίδας το δαντελωτό ακρογιάλι,
νεράϊδα που σε γέννησε το κύμα,
απλώνεσαι αρχόντισσα μεγάλη
στεφανωμένη από την ελιά και απ' το κλίμα.

Στην κεφαλή σου ατίμητο πετράδι,
της  Παντοβασίλισσας το ιερό `ξωκκλήσι,
τα πόδια σου στου κύματος το χάδι
και γύρω φτεροκοπούν μελίσσι οι θύμησες, οι πόθοι, τα όνειρά μας.

Ω! Τρίγλια,
συ χαμένη μας πατρίδα
και σιγοκαίει μέσα στην καρδιά μας
του γυρισμού
η αβέβαιη ελπίδα.

Χρήστος Ευδοκίμου εκ Σερρών       
«Τριγλιανά Νέα», Θεσσαλονίκη 1/3/1976, αρ.φύλλου 3,σελ.6

NΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ  ΜΟΥ  ΠΑΤΡΙΔΑΣ  ΤΡΙΓΛΙΑΣ

Τα παιδικά μου χρόνια με
φέρνουν και πίσω πάλι,
στη χαμένη μου πατρίδα την Τρίγλια
με θρύλους και ιστορία μεγάλη.

Αχ πως θυμούμαι τα παληά
και τα νεόκτιστα μας σχολεία
και τις γραπτές τις εξετάσεις που δίναμε
πάνω στο σχολικά μας τα θρανία.

Τι φόβος ήταν εκείνος που έπιανε για τη επιτυχία
και παίρναμε τον ανήφορον ν' ανάψουμε κεράκι στην Παναγία.
Στην Παντοβασίλισσά μας που ήτανε
ένα από τα Βυζαντινά μας Μοναστήρια που είναι τώρα χαμένα.

Τι όμορφες που ήταν οι εκδρομές μας που μας έφερνε το σχολείο
στην Πλατανία μας που ήταν
πιο κάτω από το περίφημο μας νεκροταφείο
και τοίχους γραμμένους με αρχαία.

Και πύλες που φέρνανε πιο πίσω
στα γυμναστικά μας  τοπία
που του Δεσπότη μας ήταν έργον
και αιωνία του η μνήμη του θα μένει στο μέλλον.

Τι όμορφες που ήτανε οι εκκλησίες μας
και στων Πατέρων το Μοναστήρι
της Δεύτερης Ανάστασης
τα πανηγύρια.

Μα και στον αιωνόβιον πλάτανον κάτω στην κεντρικιά μας πλατεία
οι περίπατοί μας στο γεφύρι
όπου έκανε η νιότη
οι πατινάδες και τα τραγούδια του κάθε πατριώτη.

Γιατί είχαμε πολλά  καΐκια, καράβια, βαπόρια,
που αρμενίζανε στων ονείρων μας την Πόλη
τα πρωινά και τα σημάδια
απ' τα παληά τα μεγαλεία μεσ΄ στα ρημάδια.

Απ' τα οικτρά ναυάγια της Μεγάλης Ιδέας
που σβήσανε τα όνειρα και άφησαν πικρίας.
Φευ χάθηκαν όλα
και μείνανε τα βράδια.

Εν τη ξένη Αμερικής
Άννα Γκικάδη-Καφόγλου.
«Τριγλιανά Νέα», 10/10/1977, αρ. φύλλου 12, σελ.2.

ΓΛΥΚΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ...

Γλυκιά πατρίδα Τρίγλια, προσφυγιά μου,
με την αλησμόνητη ακρογιαλιά,
πολύ θα 'θελα να σε δω άλλη μια φορά!

Αν τα χρόνια μου φεύγουν
εσύ θα μείνεις στην καρδιά.
Αν έρθω και σε δω Τρίγλια αγαπημένη
μεγάλη λύπη θε να πάρω.

Η σκιά σου τώρα μένει
η απαλή η ζωγραφιά σου.

Ας μην έρθω δεν πειράζει
φτάνει που σε νιώθω, φτάνει....
Τρίγλια πατρίδα μου αγαπημένη.     

Σοφία Γιαρένη, «Της αγάπης και της προσφυγιάς»,
Ποιητική Συλλογή, Εκδόσεις Δρυμός, Αθήνα 1994.

Συλλογή των ποιημάτων: Στάθης Δημητρακός.