ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΙΜΟΥ ΤΟΥ ΚΛΕΙΔΩΝΑ

[Mπαπαρουξή Χρύσα]

Το παραρτημα Ν.Τριγλιας του Συλλογου Απανταχου Τριγλιανων ενημερωνει και προσκαλει ολους στην εκδηλωση για την αναβιωση του εθιμου του κληδωνα που θα γινει την Πεμπτη 23 Ιουνιου ,στις 7 το απογευμα,στον προαυλιο χωρο του 2ου Δημοτικου Σχολειου Ν.Τριγλιας.(Σε περιπτωση βροχης η εκδηλωση θα γινει στην αιθουσα του συλλογου)
Σας περιμενουμε ολους μικρους και μεγαλους ,για να θυμουνται οι παλιοι και να μαθαινουν οι νεοι τα ηθη και εθιμα του τοπου μας.


   






στιγμιότοιπα από τον εορτασμό του φετινού Κλείδωνα.

[Αλέκος Κοκκαλάς]

   
ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΟΥ ΚΛΕΙΔΩΝΑ

Έγινε και φέτος το έθιμο του κλείδωνα στην αυλή του  Δημοτικού σχολείου στην Τρίγλια η συμμετοχή ήταν καλή και οφείλεται στις προσπάθειες του νέου Δ.Σ του παραρτήματος Τρίγλιας εύχομαι πάντα τέτοια. Πιο κάτω σας αναφέρω για το έθιμο και πως γινότανε παλιά και ειδικά στην παλιά Τρίγλια . Επίσης ωραίες φωτογραφίες που μου έστειλε το μέλος του συλλόγου Μπαμπαροξή Χρυσούλα.
   
Στις είκοσι τρεις του μήνα, δηλαδή την άλλη μέρα που κλείνανε τα σχολεία και την παραμονή της εορτής του Άγιου Γιάννη «ανοίγαμε» τον Κλείδωνα.
Ο κλείδωνας, είναι έθιμο βέβαια παγανιστικό που στην εποχή του Ομήρου χρησιμοποιούσαν την μαγεία του για να μαντέψουν τα μελλούμενα.
Αναβιώνει ακόμη μέχρι σήμερα σε πολλά μέρη της Ελλάδος κι από ότι βλέπω τα τελευταία χρόνια, αυτά τα γραφικά έθιμα τα έχουν ξεθάψει οι πολιτιστικοί σύλλογοι, τα γιορτάζουν με όλους τους τύπους, φωνάζουν μάλιστα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα δείχνουν στις ειδήσεις.
Και πολύ καλά κάνουν. Έτσι διατηρείται η παράδοση κι η πλούσια κληρονομιά των εθίμων και των συνηθειών της πατρίδας μας, γιατί όποιος δε γνωρίζει το παρελθόν του παραπαίει χωρίς ρίζες στο παρόν κι έχει αβέβαιο κι επισφαλές μέλλον, όπως λένε. Κι είναι αλήθεια.
Από εσπέρας λοιπόν, έβαζαν σε ένα χάλκινο δοχείο, σε ένα μαστραπά ή σε ένα κουβά νερό που το ανέσυραν από το πηγάδι χωρίς να μιλούν, για αυτό το λέγανε «το αμίλητο νερό». Έριχναν κατόπιν μέσα διάφορα μικροαντικείμενα, που το καθένα χαρακτήριζε τον κάτοχό του, δηλαδή κουμπιά, δαχτυλίδια, αγκράφες, δαχτυλήθρες και άλλα τέτοια κι ύστερα σκέπαζαν το δοχείο με ένα πανί που το έδεναν με ένα σπάγκο γύρω-γύρω.
Το άλλο βράδυ μαζεύονταν σε ένα από τα σπίτια της γειτονιάς κι άνοιγαν τον κλείδωνα.
Έβγαζαν το κάλυμμα κι έβαζε ο καθένας με τη σειρά το χέρι του μέσα στο νερό και τραβούσε ένα αντικείμενο.
Σε όποιον ανήκε, του έλεγε ένα στιχάκι, συνήθως σκωπτικό κι όλοι γελούσαν και χειροκροτούσαν αν τύχαινε να είναι κι επιτυχημένο.
«Είσαι χοντρή και άσκημη - έχεις και καμπουρίτσα - ψεύτρα και κουτοπόνηρη - είσαι και μια μουσίτσα.» «Ποια να σε πάρει εσένανε - που δεν έχεις μια χάρη - πρέπει τη νύχτα να σε δει -βράδυ χωρίς φεγγάρι.»
«Μέσα εις το κλουβάκι σου - να βάλω το πουλί μου - και να το αφήκω εδεκεί - σε όλη τη ζωή μου.»
«Ήπιασα το γατάκι σου - κι είπα να το χαδέψω - και μου  πες φύε από εδώ - κι εγώ δεν θα τ' αντέξω.»
Κανείς δεν παρεξηγούσε τα λόγια τούτα, γιατί τις περισσότερες φορές δεν είχαν ούτε μια αλήθεια μέσα τους, αλλά και κανένα μικρό υπονοούμενο να το κρύβουν όλοι το δέχονταν και γελούσαν με την καρδιά τους και προσπαθούσαν να το ανταπωδόσουν.