Αποστολέας Θέμα: Εμπόριο, βιοτεχνία, βιομηχανία και γεωργία της Τρίγλιας  (Αναγνώστηκε 198 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Thank You
  • -Given: 0
  • -Receive: 83
  • Μηνύματα: 279
  • Age: 73
  • Τόπος: Πάτρα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 93
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Γονείς: Στράτος & Γεωργία Μυτιληναίου/ Πιστικίδου
Εμπόριο, βιοτεχνία, βιομηχανί α και γεωργία της Τρίγλιας
όπως την περιγράφε ι ο Λάζαρος Βελισσάρη ς στο βιβλίο του «Πορεία Ζωής».

Πότε διωγμοί, πότε σφαγές, πότε σχετική ηρεμία, η Τρίγλια μεγάλωνε και προόδευε. Η μεγάλη της άνθιση ήταν τη περίοδο 1908-15. Από την ημερομηνί α αυτή αρχίζουν μεγάλα βάσανα. Πρώτος σε λίγα χρόνια ο δεύτερος, και τελευταίο ς, διωγμός.
Το 1915 η Τρίγλια είχε 1500 Ελληνικές οικογένει ες (ή 4700 κάτοικοι) και καμμιά 30αριά Τούρκικες .

Είχε 5 εκκλησίες, και μια Βυζαντινή εκκλησία του 7ου αιώνα, που είχε γίνει Τζαμί. Από το τέλος του ΙΗ αιώνα είχε σχολεία (https://www.triglianoi.gr/index.php?topic=1832.0). Από το 1909 τα αντικατέσ τησαν με ένα θαυμάσιο σχολείο που στέγαζε ένα 7τάξιο σχολείο αρρένων και ένα θηλέων καθώς και 2 νηπιαγωγε ία. Είχε αρκετά, πολύ τελευταία ς τεχνολογί ας εργοστάσι α, πολλές βιοτεχνίε ς, εμπόρους, εφοπλιστέ ς…( https://www.triglianoi.gr/index.php?topic=1880.0)

Ο Στάθης Δημητρακό ς έχει περιγράψε ι τα διάφορα επαγγέλμα τα που υπήρχαν στην Τρίγλια (https://www.triglianoi.gr/index.php?board=37.0) ενώ ο  Λάζαρος Βελισσάρη ς στο βιβλίο του «Πορεία Ζωής» μας απαριθμεί και ονομάζει τους επαγγελμα τίες της Τρίγλιας, εκείνης της εποχής.

«Πρώτοι ήταν οι καλφάδες, έμπειροι άνθρωποι που έκτιζαν εκκλησίες, τζαμιά, έπιπλα σκαλιστά, κουφώματα και ό,τι άλλο τεχνικό παρουσιάζ ονταν.
Στην Τριγλιά άφταστοι καλφάδες ήταν: ο Διογ. Οικονόμου, ο Αλεξ. Μαστραντώ νης, ο Ανασ. Προυσινός .

Βαπόρια είχαν ο:
Φιλ. Καβουνίδη ς το «Ελλήσποντο», το «Βιθυνία», το «Τρίγλια», τον «Κένταυρο»,
Γεωρ. Μπουντούρ ης που είχε το «Χελιδόνι», έκανε την εταιρία που έκτισε τη φάμπρικα στην Τρίγλια.
Όταν φύγαμε, καράβια είχαν ο Γεωρ. και ο Φιλ. Καράτσης, ο Κ. Μακασίκης, ο Δ. και ο Γ. Κασούρης και ένας τούρκος ο Αρίφης (Αρίφ).

Στην Τριγλιά ιατροί ήταν ο Πελαδαριν ός, ο Βασιλάκης, ο Κοντυλένι ος, ο Κρυσταλίδ ης που έφυγε στο Σουδάν, ο Καλεμκερή ς που παντρεύτη κε στα Μουντανιά, ο Αν. Κελέκης που δούλευε στην Προύσσα, ο Κελάδης που το εξασκούσε στη Θεσσαλονί κη όπως και η Τράκωνα.

Υπήρχαν δυο φαρμακεία που ήταν του Νικολάκη (Παπαδόπου λου) και του Σταύρου.

Στην Τρίγλια υπήρχαν 10-20 μπακάλικα, 30-40 καφενεία (https://www.triglianoi.gr/index.php?board=48.0), 5-6 ραφτάδικα, 7-10 τσαγκαράδ ες, 4-5 χάνια, άλλα τόσα πεταλουργ εία, 10-15 ψαροκάικα και τράτες.

Η Τρίγλια, εκτός από τη φάμπρικα, είχε άλλα 20 λαδαριά, από αυτά δούλευαν περίπου τα 14-15.
Κασάπηδες είχε τον Σταύρο Γιοβάνη και το ορφανό.
Ο Χατζηανασ τάσης είχε χαλβατσήδικο, αλλά έκανε και καραμέλες, χαλκάδες και όλα τα ζαχαροειδ ή.
Υπήρχαν τρία-τέσσερα κουρεία. Αλλά και σε πολλά καφενεία δούλευαν κουρείς.

Στην Τρίγλια είχε φούρνους που πουλούσαν ψωμιά. Εκείνος του Προύσαλη (του χάσικου), του Καραδιαμά ντη, του Μπούσγα, του Πίτα. Αλλά υπήρχαν και άλλοι φούρνοι που έψηναν ψωμιά με το κομμάτι και φαγητά.
Όταν ζύμωνε η μάνα μου, πάντα μας έκανε καταχόπιτ ες: ήταν σαν λαγάνες αλλά ζυμωμένες με πολύ λάδι και κανέλα. Τρελαινόμ ασταν για αυτές, τρέχαμε στο φούρνο και περιμέναμ ε πότε να ψηθούν να τις φάμε!

Μερικοί τεχνίτες έφτιαχναν βαρέλια, κάπια, βούτες. Άλλοι έκαναν βούτσες: κάτι κουφίνια που μετέφεραν τις ελιές.
Είχε δυο γουναράδι κα, τότε ο κόσμος φορούσε πολύ τις γούνες για ζέστη. Η προβιά ήταν κάτω από το πανί.
Οι γανωτήδες (καλαιτσήδ ες) είχαν μαγαζιά.
Υπήρχαν επίσης δύο-τρεις σαπουντζήδες, αυτοί από μούργα έβγαζαν πράσινο σαπούνι. Ένας από αυτούς ήταν ο Γιασιμός.
Υπήρχαν ακόμη: καλαφάτες, τσεσμετσήδες, σιδεράδες, μελισσάδες.
Μερικοί πουλούσαν γάλα πρωί-βράδυ και το απόγευμα γιαούρτι.

Λίγοι Τριγλιανο ί είχαν άλογα, μουλάρια, αλλά πολλά γαϊδούρια και όπου πήγαινες άκουγες γκαρίσματ α.
Τα γελάδια μπορεί να ήταν 50-80 κεφάλια και αιγοπρόβατα 100-200 περίπου.

Χονδρέμποροι ήταν ο Μποντός που έφερνε με καμήλες άλευρα, ο ίδιος είχε και ένα ξενοδοχεί ο στο Μιχαλίτσι .
Αλλος έμπορος ήταν ο Ντουμπανά ς που έκτισε μύλο με τρεις πέτρες στον Ορδίση ποταμό, εκεί έκανε τεχνητό φράγμα, το δε κτίσμα ήταν δύο πατώματα πέτρινα. Εγώ το είδα όταν πήγα με τον πατέρα μου από την Προύσσα στο Αναχώρι.
Αλλοι έμποροι ήταν ο Λυκ. Τσάκωνας που είχε ατμόμυλο μέσα στο χωριό,
ο Στεφ. Κασούρης που επίσης είχε μύλο φωτιάς,
ο Β. Ψατζακούρ ης που έφερνε στάρια, άλευρα με πολλές καμήλες.
Αλλοι έμποροι ήταν αυτοί που αγόραζαν και αλάτιζαν ελιές, τις οποίες μετά πουλούσαν . Αυτοί είχαν μεγάλα ελαιομάγα ζα, μερικοί είχαν κάρα (αραμπάδες), με αυτά μετέφεραν και πωλούσαν ελιές, λάδια στην Προύσσα, στο Μιχαλίτσι, στην Κρεμαστή, στο Κασαμπά, στο Μπαλούκεσ ερ και έφερναν τυριά, κασέρια, κεφαλοτύρ ια, βούτυρα, ζώα για σφάξιμο, κ.λ.π.
Δυο, τρεις είχαν «μπουτσεχανάδες», σκωληκοτρ οφεία παραγωγής κουκουλιώ ν.
Στην περιφέρει α Μαυρόγεια δούλευαν δυο ανεμόμυλο ι.

Στην Τριγλιά πολλοί έκαναν αγώγια Προύσσα-Τρίγλια, είχαν τους ωραίους «Προύσσα-αραπασί», Οι άμαξες μέσα είχαν καθρεπτάκ ια, πίσω σχάρα, τέσσερις τροχούς με σούστες. Πολύ ελαφρές άμαξες.

Ενώ η κυριότερη παραγωγή της Τρίγλιας ήταν οι ελιές, οι περισσότε ροι τις αλάτιζαν, άλλοι τις πωλούσαν. Από τις σκάρτες ελιές έβγαζαν λάδι.
Σαν δεύτερη απασχόλησ η είχαν τα κουκούλια. Μερικοί που είχαν μποτσεχαν άδες και συκομουρι ές πολλές για να τρώνε τα φύλλα τους τα σκουλήκια, έβγαζαν 500-1000 κιλά κουκούλια . Αλλά για να βγάλουν πέρα αυτή τη δουλειά, έπαιρναν μισθωτούς μπουτσεκτ σήδες και μπουτσεζί νες. Η τιμή των κουκουλιώ ν έφτασε μέχρι και μια Λίρα χρυσή, κάποτε.
Τρίτο μαξούλι ερχόταν τα σταφύλια, απ' αυτά μερικοί πουλούσαν πολλά, αλλά όλοι έβγαζαν: ρακί, κρασί, πετμέζι, ρετσέλια, κ.λ.π.
Φρούτα διάφορα είχαμε πολλά; κεράσια, αμύγδαλα, μήλα, απίδια, σούφρες, κυδώνια, μούσμουλα, καρύδια, κάστανα, κράνα, δαμάσκηνα, κ.λ.π.


 

SimplePortal 2.3.7 © 2008-2021, SimplePortal