Απομεινάρια του χθες στη Ραφήνα του σήμερα

[Στάθης Δημητρακός]

Το τρίκυκλο, σιδερένιο απομεινάρι του χθες, δεν είναι παρατημένο.
Βρίσκεται στην αυλή του εξοχικού της Τριγλιανής Ελισσώς της Κουραπούς στα Μαύρα Αμπέλια της Ραφήνας.
Γεννημένη στην Τρίγλια της Μικράς Ασίας, η Ελισσώ μεγάλωσε στη Ραφήνα και παντρεύτηκε στην Αθήνα.
Το τρίκυκλο ήταν του μακαρίτη του άντρα της. Το διατηρεί στην αυλή της. Τον τιμάει με αυτόν τον τρόπο. Με αυτό το τρίκυκλο έβγαζε το μεροκάματο.
Είναι σαν να υπάρχει και ο ίδιος....   

Στάθης Δημητρακός

[Αντώνης Λαζαρής]

Βαγόνι Πολιτισμού – Βαγόνι Αδιαφορίας και Εγκατάλειψης

Ζούμε στη Ραφήνα από το 2005.
Στο δρόμο για το 1ο Δημοτικό Σχολείο της Ραφήνας συναντά κανείς στα δεξιά του ένα παλιό βαγόνι τραίνου.
Ένα εγκαταλειμμένο, άδειο και σιωπηλό απομεινάρι του πρόσφατου χθες.

Πώς, όμως, βρέθηκε απέναντι από το γήπεδο της Τριγλίας Ραφήνας;
Και για ποιο σκοπό το έφεραν στον τόπο αυτό; 

Ας γυρίσουμε αρκετά χρόνια πίσω.
Δεκαετία του '80.
Η Ραφήνα ήταν μια μικρή κωμόπολη που αποτελούσε μαζί με τη Διασταύρωση και τους γύρω οικισμούς την Κοινότητα Ραφήνας.
Κάποιοι άνθρωποι είχαν, ήδη ξεκινήσει μια προσπάθεια δημιουργίας θεσμών για την προώθηση του πολιτισμού. Μεταξύ αυτών, να αναφέρουμε τον Ανδρέα Γανιάρη και τον Στάθη Δημητρακό.
Δημοτική Βιβλιοθήκη, Πνευματικό Κέντρο Ραφήνας, τοπική εφημερίδα και άλλα πολλά.
Κάπου τότε ξεκίνησε και η διαδικασία ανέγερσης του σημερινού Γυμνασίου-Λυκείου Ραφήνας σε οικόπεδο που παραχωρήθηκε από την Κοινότητα Ραφήνας.

Και κάπου εκεί μέσα σε αυτό το κλίμα δημιουργίας και ανανέωσης, ρίχνεται η ιδέα για τη δημιουργία Παιδικής Βιβλιοθήκης σε ένα ειδικά διαμορφωμένο παλιό βαγόνι του ΗΛΠΑΠ. Η ιδέα διατυπώθηκε σε μία συνέλευση κατοίκων από έναν κάτοικο της πόλης που ανέλαβε την πρωτοβουλία να φέρει το βαγόνι στη μικρή μας πόλη.
Και το βαγόνι, πράγματι, ήρθε και διαμορφώθηκε σε μία ζεστή και φιλόξενη Παιδική Βιβλιοθήκη.
Το βαγόνι τοποθετήθηκε, διαμορφώθηκε και γρήγορα αποτέλεσε πόλο-έλξης για τους μαθητές της Ραφήνας. Καθώς βρισκόταν πολύ κοντά στο Δημοτικό Σχολείο, ήταν βολικό για τους μαθητές να το επισκέπτονται και να δανείζονται βιβλία. Γρήγορα απόκτησε πολλούς πιστούς φίλους.

Σιγά-σιγά, όμως, η κατάσταση άρχισε να αλλάζει.
Κάποια στιγμή, εξαιτίας ελλιπούς συντήρησης και μόνωσης, μπήκαν νερά της βροχής στο βαγόνι και καταστράφηκαν κάποια βιβλία.
Και αντί να μονωθεί επαρκώς το βαγόνι και να εξαλειφτεί έτσι ο κίνδυνος να ξαναμπούν μέσα νερά, το  βαγόνι άρχισε να εγκαταλείπεται.
Κάποια στιγμή το βαγόνι θα πρέπει να άλλαξε χρήση και να στέγασε την Φιλαρμονική του Δήμου, σύμφωνα με όσα μας είπε κάποιος παλιός κάτοικος.
Αλλά και πάλι εγκαταλείφθηκε και αφέθηκε σιγά-σιγά στη μοίρα του.
Όπως συμβαίνει συχνά σε αυτή τη χώρα.
Οι όμορφες ιδέες όμορφα εγκαταλείπονται.
Και έτσι η πόλη έχασε μια εστία πολιτισμού που θα μπορούσε να βοηθήσει σημαντικά και να κάνει βιβλιόφιλους πολλούς μικρούς και μεγάλους μαθητές.

Υπάρχει, βέβαια, η Δημοτική Βιβλιοθήκη της Ραφήνας που αποτελεί εδώ και χρόνια πόλο-έλξης για μικρούς και μεγάλους βιβλιόφιλους.
Αλλά, ένα βαγόνι-βιβλιοθήκη είναι ένας χώρος μαγικός που θα μπορούσε να τραβά σαν μαγνήτης πολύ περισσότερους μαθητές.
Πόσο, μάλλον, όταν αυτοί θα περνούσαν καθημερινά από μπροστά του.

Εδώ και χρόνια το βαγόνι παραμένει σιωπηλό και σκοτεινό.
Ένα βαγόνι παροπλισμένο, ένας κενός χώρος για μια πόλη που στερείται χώρων και υποδομών.
Μια πόλη που το Νεόδμητο Πνευματικό της Κέντρο μοιάζει να στοιχειώνει στους δαιδαλώδεις διαδρόμους μιας οικονομικής γκρίζας ζώνης. Η αδιαφορία, ο φόβος απόδοσης και ανάληψης της ευθύνης, η πολιτική σκοπιμότητα στερούν την πόλη από μια ανάσα πολιτισμού που θα της έδινε το Πνευματικό Κέντρο.
Και από την άλλη, ο Δήμος συνεχίζει να πληρώνει ενοίκια για το χώρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης που νοικιάζει.

Αλλά, ας ξαναγυρίσουμε στο παροπλισμένο μας βαγόνι.
Μπορεί, άραγε, να υπάρχει για αυτό μέλλον;
Μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί για κάποιο σκοπό;
Μπορεί να ξαναλειτουργήσει ως Παιδική Βιβλιοθήκη;

Ο Στάθης ο Δημητρακός συνέβαλλε τότε καθοριστικά στην δημιουργία του βαγονιού-βιβλιοθήκη. Και σήμερα έχει μια ακόμα πρόταση για το βαγόνι.
Αν δεν μπορεί λειτουργήσει ως Παιδική Βιβλιοθήκη, γιατί να μην λειτουργήσει ως Μουσείο της ιστορίας των ομάδων της πόλης, της Τριγλίας και της Θύελλας Ραφήνας.
Ο Αθλητικός Όμιλος Τριγλίας Ραφήνας κλείνει φέτος 80 χρόνια ζωής, 80 χρόνια προσφοράς στην πόλη της Ραφήνας.
Άραγε 80 χρόνια δεν μπορούν να χωρέσουν σε ένα βαγόνι;
Αν προσθέσουμε και την ιστορία της Θύελλας, ίσως και να αποδειχτεί στο τέλος μικρό το βαγόνι.
Μια μικρή ανταπόδοση για όσα έχουν προσφέρει οι ομάδες αυτές στην πόλη.

Και αν ρωτήσει κανείς αν είναι δυνατόν να ξοδευτούν το 2012 χρήματα για τη μετατροπή ενός εγκαταλειμμένου βαγονιού σε Μουσείο Ιστορίας των ομάδων της πόλης, η απάντηση θα μπορούσε να είναι σίγουρα ναι.
Αν φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, αυτό εν μέρη συνέβη γιατί χάθηκαν πολλές ευκαιρίες να δημιουργηθούν στέρεες βάσεις για τον πολιτισμό, σπαταλήθηκαν πολλά χρήματα σε έργα βιτρίνας και όχι ουσίας, αφέθηκαν και εγκαταλείφθηκαν πολλές καλές ιδέες.          

Αντώνης Λαζαρής

Η ιδέα για την αξιοποίηση του βαγονιού
ανήκει στον Στάθη τον Δημητρακό

[Ηλίας Τσώλης Estatistics]

;(Το χθες με το σήμερα! Κρίμα... μία σαβούρα και μισή....